Met een oude brandweerauto op pad gaan stelt je voor onverwachte verrassingen. Niets is eigenlijk zeker als je op weg gaat met zo een oude auto. Hoe laat en of je aankomt is iedere keer onzeker.
Op ieder moment kan er wel iets stuk gaan.
Ik ging middenin de Meivakantie voor het eerst op pad met de brandweerauto. Voor het eerst en alleen zat ik na jaren weer eens op de chauffeursstoel. Sinds mijn diensttijd had ik geen vrachtwagen meer gereden. Best een beetje spannend.
Toen ik vertrok uit Eerbeek, waar de bus bestickerd was, kwam ik 3 kilometer verder in Loenen al met pech te staan. Er was iets niet in orde met de gaskabel en de motor viel constant uit.
En daar stond ik dan. Midden in Loenen stond ik op een mooie dag geparkeerd in een woonwijk en belde ik de ANWB. Die zouden er binnen een uurtje zijn, dus ik had weinig omhanden.
In de stress schieten heeft weinig zin dacht ik. Mooie test in hoeverre de Burn-Out Brandweer zelf stressbestendig is, gniffelde ik in mijzelf.
Lang bleef mijn aanwezigheid niet onopgemerkt. Binnen 10 minuten hadden de kinderen van Loenen mijn opvallende auto opgemerkt en natuurlijk wilden ze deze maar dolgraag beklimmen en verkennen. Om eerlijk te zijn had ik daar op dat moment net even weinig zin in, maar goed, ik liet het gewillig gebeuren.
Ik haalde de brandweerhelmen- en pakken uit de bakken en gaf die aan de kids. Natuurlijk ook even de zwaailampen aan. Grote glimlachjes braken door op het gezicht.
En toen gebeurde het. De ouders in de wijk kwamen al snel kijken en een praatje maken. Natuurlijk ging het kroost op de foto.
Wat ik niet aan zag komen was dat de buurtbewoners spontaan hun hulp aanboden. Ik mocht wat komen drinken, van het toilet gebruik maken of mijn telefoon opladen.
Spontaan ontstond er iets moois en kwam er een verbinding tot stand. En dat is nou net wat ik voor ogen heb met de Burn-Out Brandweer: dat mensen weer iets meer oog voor elkaar hebben.
De meneer van de Wegenwacht kwam en bleek een erg openhartige en vriendelijke man. Hij had zelf oude Kevers opgeknapt en was dol op oude technologie. Hij vertelde met trots over zijn hobby en over zijn zonen die allebei ook praktische beroepen gingen doen.
Anderhalf uur na mijn stranding ging ik weer op weg. De meneer van de Wegenwacht was helemaal de tijd vergeten; de commandopost was erg bezorgd waarom hij niets van zich had laten horen.
Lekker buiten zijn, mooie verhalen uitwisselen en iets goeds doen voor een ander; daardoor vergeet je de tijd.
Laten we iets meer tijd voor elkaar hebben.
Benieuwd wat de Burn-Out Brandweer voor jouw organisatie of jou persoonlijk kan betekenen? Hier vind je onze diensten.
Omroep West maakte een mooi item over ons initiatief.